Ölenle Ölmekmiş Sevmek

Ölenle ölmekmiş sevmek

Ölenle ölmekmiş sevmek

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ÖLENLE ÖLMEKMİŞ SEVMEK

 

bakamadığım saatlerim var şimdi sol yanımda
özlediğim zamanın en geçkin hali sanırım bu
belki de sert geçen bir ayrılığın son baharı
yudum yudum yudumlanan, saklı bir cehennem sıcağı
ağlayan duyguların toprakla kavuşması gibi
ve gizlenip örtbas edilen bir aşkın karanlık rüyası
hepsi içime dert oldu bugün
hepsi birer birer terk etmişti kaderimi
birer birer döküldü yüreğimden gözlerime
düşmekle yaşamak arasındaki farkı ve
hayatta kalmanın tüm anlamsızlığını anlamıştım
ve bu gün ilk kez, ölümle yüzleşmişti duran zaman
solumdan giden bir canla yeryüzüne verilmiştim
yaşıyor muyum? ölüyor muyum? bilmiyorum
üstüme üstüme gelen duvarların arasından
hangi kentin, hangi sokağına bakıyordu ıslak suretim
ağlıyor muyum, susuyor muyum, bilmiyorum
bu bir hasret mi, terk ediliş mi, yıkık bir şehir mi
hepsi içinde bir kutuda, bir zulümle savaşıyorum
ne geçen zamanı, ne de duran saatleri hatırlıyorum
bakılmıyor, ağlanmıyor, bulunmuyor
Rabbim nasıl bir dert vermiş ki bana, yaşanmıyor

 

 

çekilen fotoğrafların siyahında beliriyordu kalbim
her nereden bakarsan bak, karanlıktı diğer yüzüm
sen ay desende bana, ben güneşin battığı bir akşamdım
uyanamadığım sabahların gecesiydi gözlerim
bakamadığım aynaların umutlarıydı pencerelerim
şu geçen mevsimler bile
sıcak yazlarla, soğuk kışlar ve baharlar ile
hepsi her gün yüreğimden sen olmadan geçtiler
hepsi her gün geçerken seni dilendim Rabbimden
seni istedim karanlık dolan kibirli kentlerden
bazen hancı, bazen de yolcuydu yüreğim
bekler, sen gelmez, çıkardım yollara sensiz
gidipte dönerdim o yabancı ellerden
vurduğum duvarların, yaktığım şu sigaranın
haddi hesabı sorulmazdı şu zemheri gönlümden

 

 

geçen her zaman, ciğerlerime dolan bir dumandı
karlı bir dağın, en yüksek tepesiydi beklentilerim
sisli yolları ve hiç gelmeyen umutlarıyla
tükenmiş bir bedenin, resmiydi içimdekilerim
taş duvarlara yazılan şu ölümsüz aşklarla
kaç yıl daha avutacaktı kendini ölümlü kalbim
kaç yıl daha bekleyecek, kaçıncı baharda gidecekti
belki de çoktan gitmiş, bitmişti her şey
ama kolay mıydı öyle, sana can verenden vazgeçmek
belki de seninle gömülmekti son çarem
belki de sen giderken bile, tutmaktı ellerinden
sen ölürken bile, giderken benden dirhem dirhem
değil kendimi kaybetmek
belki de ölenle ölmekmiş sevmek..
.
.
.
Mawish
.
.
.
ÖLENLE ÖLMEKMİŞ SEVMEKMawish Şiirleri

Bir önceki yazımız olan Söylesene Bu Aşk Ne Tarafta başlıklı makalemizde Aşk, Bu Aşk ve Söylesene Bu Aşk Ne Tarafta hakkında bilgiler verilmektedir.

4 comments for “Ölenle Ölmekmiş Sevmek

  1. zuhal karaca
    02 Haziran 2015 at 05:39

    ayrılık acısı ancak bu kadar güzel anlatıla bilirdi yüreginize saglık çok güzel bir şiir..

  2. SU
    04 Haziran 2015 at 11:26

    ^^ama kolaymıy dı öyle..sana can verenden vazgeçmek..^^

    Okudukça satırları bana can veren o yürek çok yaşasın emi.. Gönlüne kalemine sağlık…

  3. NİMET AKAR
    07 Haziran 2015 at 00:17

    Çok güzel duygu dolu bir şiir kaleminiz daim olsun

  4. efe ağrı
    13 Haziran 2015 at 15:13

    abim gerçekten harika şiir olmuş aldım yorumlayacam bu şiiri çok hoşuma gittii

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir